یبوست در کودکان

یبوست که به معنای سخت شدن مدفوع و کاهش تعداد دفعات اجابت مزاج است، به ندرت در کودکانی که از شیر مادر تغذیه می کنند، دیده می شود و بیشتر در اطفالی که با شیر خشک تغذیه می شوند، مشاهده می گردد. علاوه بر عوامل ژنتیکی و میزان مستعد بودن کودک، نوع شیر خشک نیز ممکن است در بروز یبوست مؤثر باشد. در هر صورت دلیلی برای نگرانی وجود ندارد و به سادگی می توان آن را برطرف کرد. اضافه کردن کمی شکر به شیشه شیر، دادن مقدارکمی آب میوه و یا آب آلوی خیسانده شده (بهتر آن است که چند عدد آلو سیاه را در مقدار کمی آب جوشانده و بگذارید آب آن کم شود، سپس آنها را کاملا له کرده و با قاشق به کودک بدهید)، بهترین ملین کننده های طبیعی اند. توصیه متخصصین بر آن است که تا حد امکان بایستی از استفاده از دارو و شیاف ملین خودداری کرد.

یبوست مزمن: 

این نوع یبوست کمتر در کودکانی که دادن مواد غذایی جامد به آنها آغاز شده است، دیده می شود، اما در صورتی که به رغم استفاده از میوه، سبزی و غلات در تهیه غذاهای او، کودک دچار یبوست است، حتما برای مشخص شدن دلیل آن به پزشک مراجعه کنید. هرگز با کودک در مورد تعداد دفعاتی که باید برای اجابت مزاج به دستشویی برود، بحث نکنید و به او نگویی که مدفوعش طبیعی نیست. از او نخواهید که تعداد دفعاتی را که مدفوع می کند، به شما بگوید، شما نیز زیاد او را از این بابت زیر نظر قرار ندهید.

جهت رفع این مشکل توصیه می گردد، بدون تجویز پزشک از شیاف ملین استفاده نکنید.

– فعالیت های بدنی تأثیر مناسبی بر روی این ناراحتی دارد. بنابراین بگذارید ( و حتی تشویقش کنید) تا جایی که می تواند بازی کند و از این سو به آن سو بدود.

– دادن میوه و سبزی، حتی دو تا سه بار در روز مؤثر واقع خواهد شد.

– آلوی بخارا را کمتر بچه ای است که دوست نداشته باشد. همان طور خام در دسترس او قرار دهید. انجیر نیز بسیار ملین است (در صورتی که کودک بزرگ شده و  می تواند آنها را بخورد).

– اگر کودک یک تا سه سال دارد و به هنگام اجابت مزاج، احساس درد میکند، بایستی هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید. عوامل روحی روانی نقش کاملا مؤثری در ابتلا کودک به یبوست ایفا می کنند.

دل درد های مزمن (کولیک) در نوزادان

این نوع دل دردها که معمولا پس از ۳ تا ۴ هفته بعد از تولد شروع شده و تا ۳ الی ۴ ماهگی ادامه می یابند، تقریبا در ساعات معینی از شب و بیشتر بین ساعت ۱۸ تا ۲ ظاهر می شوند. علت اصلی این دل دردها هنوز کاملا مشخص نشده است. نوزاد ممکن است حتی برای چند ساعت پشت سر هم با شدت زیاد گریه کند. اگر علت دل درد جمع شدن هوا در داخل معده کودک باشد، معمولا طفل از شدت درد، پاهایش را به سمت شکمش بالا برده و از مقعدش نیز هوا خارج می شود. پژوهشگران معتقدند که این ناراحتی در رابطه تنگاتنگ با تغذیه مادر است. آنها تأکید می ورزند که ممکن است خوردن مرتب شیر گاو توسط مادری که شیر می دهد، علت اصلی ظاهر شدن دل درد در نوزاد باشد. مادر می تواند با حذف موقت شیر از برنامه غذایی خود (مثلا برای یک هفته)، میزان تأثیر این امر را در مورد کودک خود تشخیص دهد. در صورت کاهش ناراحتی طفل، باید به جای شیر از ماست و سایر فرآورده های لبنیاتی استفاده نمود. همچنین نظریه دیگری وجود دارد که عامل پیدایش دل دردهای کولیک را حساسیت خاص کودک می داند. این نوزادان نسبت به سایر نوزادان حساس تر بوده و به سادگی دچار ترس می شود. از جمله علائم دل دردهای کولیک این است که کودک به شدت گریه می کند و علاوه بر آن، رنگش پریده و عرق می کند. پاهایش را به سمت شکم جمع می کند و نیز اگر به شکمش دست بزنید، سفت است. مهمترین مسئله آن است که والدین به خوبی بتوانند در برابر گریه های شدید و مداوم کودک، خونسردی خود را حفظ کنند. علاوه بر این، آنان باید بدانند که این مشکل مختص فرزند آنها نیست و نوزادان بسیاری از اینگونه دل دردها رنج می برند. در مورد سلامت و یا احتمال اختلال در رشد کودک نیز نباید شک و تردید به خود راه دهند. مطمئن باشند که فرزندشان به روند طبیعی رشد خود ادامه داده و به احتمال زیاد این ناراحتی پس از سه ماهگی به طور کامل از بین خواهد رفت. به نظر می رسد هنگامی که کودک دچار دل درد کولیک شده است، بردن او به اتاقی خلوت و آرام و صحبت کردن با تن صدای ملایم و محبت آمیز در به دست آوردن آرامش او نقش مثبتی داشته باشد.

دلیلی برای عصبانیت والدین و به ویژه مادر وجود ندارد، زیرا کودک به دلخواه دل درد را انتخاب نکرده است، پس باید بیش از پیش با او با ملایمت رفتار شود. هرگز کودک را در چنین شرایطی به حال خود رها نکنید، بلکه در کنار او بمانید و با روش زیر سعی در کاهش ناراحتی او نمایید:

کودک را به شکم بر روی زانوهایتان بخوابانید و یا در همین حال در وضعیتی افقی او را در آغوش بگیرید. با دست و با حرکاتی دایره ای شکل روی شکم و اطراف آن و نیز کمر طفل را ماساژ دهید. گاه قرار دادن یک کیسه آب گرم در زیر شکم او (همان طور که او را بر روی زانوهایتان به روی شکم دراز کرده اید) مؤثر واقع می شود. در صورت بی قراری بیش از حد کودک، می توان از دم کرده گل بابونه و یا نعناع (یک قاشق چای خوری گل بابونه را در یک استکان آب جوش مانند چای دم کرده و پس از گذشت چند دقیقه، آن را صاف کنید و با شیشه به کودک بدهید)، نیز استفاده نمود. در هر حال، مشورت با پزشک متخصص و در میان گذاشتن جزئیات با او ضروری است. در حالت های شدید، پزشک مسکن تجویز خواهد نمود. اما هیچ گاه سر خود و تنها بنا بر توصیه های اطرافیان به نوزاد مسکن ندهید.

ناراحتی های مو و پوست سر در خردسالان

هرچند ناراحتی های مو و پوست سر در کودکان نسبتا شایع است، به ندرت حائز اهمیت هستند. ناراحتی های پوستی، عفونت، یا ابتلا به انگل شایع ترین علل ناراحتی های پوست سر هستند. کشیدن موی سر یا محکم بستن آن شایع ترین علل ریزش مو هستند.

در این بخش علائم زیر را در کودک خود بررسی کنید:

– لکه های کچلی:

کودک زیر یک سال:

اگر نوزاد شما سر خود را زیاد به گهواره یا کالسکه بمالد، ممکن است لکه های کچلی روی سرش ایجاد شود، زیرا موهای ظریف اولیه می ریزند. این ریزش مو عادی است و لکه های کچلی به زودی جای خود را به موی جدید و ضخیم تر می دهند.

کودک ۱ سال یا بیشتر:

در صورتی که ظاهر پوست درنزدیکی نواحی کچلی طبیعی باشد علت احتمالی کچلی موضعی است که  اغلب هیچ علت آشکاری ندارد. اما اگر ظاهر پوست در نزدیکی نواحی کچلی پوسته پوسته و ملتهب باشد علت احتمالی کچلی است و باید وقت معاینه پزشکی بگیرید.

– پوسته پوسته شدن پوست سر:

علت احتمالی شوره ی سر است و اقدام خانگی در این مورد اینست که ابتدا موی کودک را با یک شامپوی ضد شوره بشویید.اگر علائم ظرف ۲ هفته بهتر نشد، وقت معاینه پزشکی بگیرید.

– خارش پوست سر:

درصورتی که بعد ازشامپو کردن کامل، تا چند روزخارش بهتر شد علت احتمالی، شوره سر خواهد بود. درصورتی که بهتر نشد علت احتمالی شپش سر خواهد بود، اقدام خانگی در این مورد اینست که سر کودک را با شامپوهای ضد شپش که بدون نسخه ی پزشک قابل تهیه است بشویید. اگر کودک شما زیر ۲ سال سن دارد یا حساسیت دارد، قبل از شروع هر گونه اقدامی با پزشک مشورت کنید.

– کم پشتی موها:

در نوزادان زیر ۱ سال موها در عین حال که می ریزد، به حد محسوسی نازکتر است، تا زمانی که موی جدید و ضخیمترجای آن را بگیرد. این فرآیند طبیعی است و نباید موجب نگرانی شود. سر نوزاد خود را بپوشانید تا از خورشید محفوظ باشد و در هوای سرد نیز گرم بماند. در کودکان بالای ۱ سال ممکن است علت احتمالی نازک شدن عمومی موهایش از عوارض جانبی دارویی باشد که اخیرا مصرف کرده است، باید با پزشک تماس بگیرید تا در یابید که آیا دارو موجب علائم کودک شما شده است یا خیر و این که باید در دادن  آن را متوقف سازید یا خیر. ممکن است علت احتمالی نازک شدن عمومی موهای کودک در نتیجه بیماری اخیر او باشد، در این حالت موهای کودک ظرف چند ماه آینده به ضخامت عادی خود باز خواهد گشت.

– لکه های زرد رنگ پوسته پوسته روی پوست سر:

علت احتمالی بیماری، التهاب پوست سبوریک است و باید وقت معاینه ی پزشکی بگیرید.

 

درد شکم در خردسالان

هر کودکی گاه به گاه دچار درد شکم می شود و برخی از کودکان نیز به  صورت دوره ای مبتلا به آن می شوند. معمولا علت جزئی است و درد ظرف چند ساعت بدون هیچ درمانی خوب می شود. اما ندرتا نیز ممکن است یک اختلال خطرناک باعث دردشکم شده باشد که نیازمند توجه جدی باشد.

اقدام خانگی جهت تسکین درد شکم :

اقدامات زیر ممکن است به کاهش درد شکم کودک کمک کند:

– یک کیسه آب داغ پیچیده شده در حوله به کودک بدهید تا روی شکمش نگه دارد.

– در مدت درد، کودک نباید چیزی بخورد و فقط باید  آب ساده بنوشد. اگر امکان  آپاندیسیت یا اختلال خطرناک دیگری وجود داشته باشد که احتمال داردکودک باید موردعمل جراحی قرار گیرد، تازمانی که پزشک توصیه ای نکرده است چیزی برای خوردن یا نوشیدن به کودک ندهید.

در ابتدا باید نوع درد را در کودک بررسی کنید:

– برآمدگی دردناک در کشاله ی ران یا کیسه بیضه :

علل احتمالی چنین دردی، فتق کشاله ای مختنق یا پیچش بیضه می باشد. بایدفورا آمبولانس خبر کنید و درمدت انتظار، به کودک خوردنی یا نوشیدنی ندهید.

– درد مداوم به مدت ۶ ساعت :

علت احتمالی آپاندیسیت بوده و باید فورا آمبولانس خبر کنید و در مدت انتظار به کودک خوردنی یا نوشیدنی ندهید.

– درد با فشردن ملایم شکم بیشتر می شود :

علت احتمالی آپاندیسیت می باشد و اگر درد بیش از ۳ ساعت دوام یافت، فورا با پزشک تماس بگیرید.

– درد مداوم به مدت ۳ ساعت به همراه استفراغ داشته باشد :

علت احتمالی آپاندیسیت است و فورا با پزشک تماس بگیرید.

– استفراغ زرد مایل به سبز داشته باشد :

علت احتمالی انسداد روده است و باید فورا آمبولانس خبر کنید و در مدت انتظار، خوردنی یا نوشیدنی به کودک ندهید.

– دردی که با دفع مدفوع یا استفراغ تسکین می یابد و یا اسهال همراه با استفراغ یا بدون آن را دارد:

علت احتمالی گاستروآنتریت است و ظرف ۲۴ ساعت به پزشک مراجعه کنید.

اشکالات رشد در کودکان نوپا

برخی کودکان به طور طبیعی کوچکتر یا بزرگتر از از همسالان خود هستند، و از طرفی نیز محدوده قد، وزن و سرعت رشد طبیعی درهرسن بسیار متغیر است. در بیشتر کودکان، رشد به صورت جهش های غیر منظم انجام می شود.

ابتدا باید بررسی شود رشد کودک از چه لحاظ غیر عادی به نظر می رسد:

– افزایش قد کند است :

دراین بخش باید قدکودک را بانمودارهای رشد مقایسه کنیم در صورتیکه طبیعی بود و قد کودک ظرف ۶ماه گذشته کمتراز ۲/۵ سانتیمتر رشد کرده بود  علت احتمالی، کندی رشد  ظرف یک دوره ی ۶ ماهه خواهد بود اگر کودک سالم به  نظر برسد و در ۶ ماه  بعدی به طور طبیعی رشد کند، غیر عادی نیست. اگر قد کودک بیشتر از ۲/۵ سانتی متر باشد علت احتمالی اینست که رشد بسیاری از کودکان در دوره های مختلف منظم نیست واین بی نظمی ها به ندرت به دلیل وجود اختلال می باشد. کودک شما  ممکن است درزمان های معینی رشد آهسته و در زمان های دیگری رشد سریعتری  داشته باشد. اگر قد کودک در مقایسه با نمودارهای رشد زیر حد طبیعی باشد علل احتمالی ممکن است بیماری طولانی، کمبود هورمون رشد یا کم کاری تیروئید باشد. قد بسیار کوتاه معمولا ارثی است.

– افزایش وزن نسبت به افزایش قد کند است :

دراین بخش باید وضع سلامت عمومی کودک را بررسی کنیم. اگرکودک ناخوش به نظر می رسد یا درحد عادی غذانمی خورد محتمل ترین علت آن، وجود یک اختلال پنهان همچون بیماری های عفونی است. در موارد نادری نیزممکن است علت آن، عدم توانایی جذب مواد غذایی در نتیجه ی بیماری سلیاک، فیبروز کیسه ای، یا بیماری کرون باشد. در صورتیکه کودک خوب به نظر می رسد و در حد عادی می خورد و عموما سالم بوده علت احتمالی  بروز  اشکال در رشد کودک اینست که در فرآیند رشد همه کودکان، زمان های خاصی پیش می آید که افزایش وزن یا رشد قد آنها کند می شود. گاهی نیز، مثلا هنگام بلوغ، ممکن است افزایش ناگهانی قد داشته باشند. این بی نظمی های رشد عادی است و نباید موجب نگرانی شود.

بیماری تب در کودکان نوپا

تب، یعنی دمای بدن بالاتر از ۳۸ درجه سانتیگراد، معمولا نشانه عفونت ویروسی یا میکروبی است؛ اما دراثر گرمی بیش ازحد محیط نیز تب ایجاد می شود. اگرکودک شما احساس ناخوشی می کند، دمای بدن او را بگیرید و به هرگونه علائم دیگری نیز که ممکن است پزشک را در تشخیص یاری نماید توجه کنید.

ابتدا بایدبه این عامل توجه کرد که کودک جوش دارد یا خیر؟ ترکیب تب، یعنی دمای ۳۸ درجه سانتیگراد یا بالاتر، و جوش معمولا از یک بیماری عفونی ناشی می شود. بیشتر این بیماری ها دراثر ویروس ها ایجادمی شوند و عموما به سرعت و بدون هیچ درمان خاصی بهبود می یابند. بااین حال به پزشک مراجعه کنید تا بیماری کودک را تشخیص دهد. در صورتیکه کودک جوش  نداشت باید به عوامل دیگری چون خشکی گردن، سر درد، خواب آلودگی غیر عادی و  بدخلقی غیر عادی توجه کرد. علت احتمالی بروز چنین عواملی مننژیت می باشد و فورا باید آمبولانس خبر کنید. اگر عواملی چون گلودرد یا امتناع ازخوردن غذاهای جامد را دارا باشد علت احتمالی بروز تب التهاب لوزه می باشد، اقدام خانگی در این مورد پایین آوردن تب و تسکین گلودرد می باشد. در صورتی که کودک سرفه می کند و آب ریزش بینی دارد باید به نوع تنفس کودک توجه کنیم، اگر کودک به طور غیرعادی صدا می دهد علل احتمالی آن خروسک یا برونشیت است و باید فورا با پزشک تماس بگیرید و اگر به طور غیر عادی سریع است علت احتمالی سینه پهلو است و باید با پزشک تماس بگیرید اما اگرتنفس کودک عادی است علل احتمالی سرماخوردگی یا آنفولانزا است سرخک نیز ممکن است باشد و باید به پزشک مراجعه کنید.

بیماری تب در شیرخواران

منظور از تب، بالا رفتن دمای بدن است. تب معمولا در اثر عفونت ایجاد می شود. اگر بدن نوزاد داغ است یا بی حال یا به طور غیر عادی بدخلق به نظر می رسد، دمای بدن او را اندازه بگیرید. دمای عادی بدن ۳۶ تا ۳۷ درجه سانتی گراد است. دمای ۳۸ درجه سانتی گراد یا بالاتر، تب محسوب می شود.

اقدام خانگی جهت پایین آوردن تب:

هنگام تب، باید دمای بدن را سریعا پایین بیاورید. تب ممکن است موجب تشنج شود، کارهای زیر دمای بدن نوزاد را در هر سنی که باشد پایین می آورد:

– لباس هایش را درآورید، و اگر نوزاد در رختخواب است، ملحفه را از رویش بردارید.

– با اسفنج آب خنک، اما نه آب سرد، به بدن نوزاد بمالید، یا او را حدود یک دقیقه در وان آب خنک قرار دهید. مدت خنک کردن باید کوتاه باشد، زیرا لرزیدن دمای بدن را بالا می برد.

– اگر سن نوزاد بیش از سه ماه است، شربت یا قطره استامینوفن به او بدهید.

– دمای اتاق نوزاد را در حدود ۲۰ درجه سانتی گراد نگه دارید.

– از پنکه برای خنک کردن نوزاد استفاده کنید، اما نگذارید به حد لرزیدن برسد.

– تب در نوزادان زیر ۶ ماه غیرعادی است و ممکن است نشانه یک بیماری خطرناک باشد، در اینصورت باید فورا با پزشک تماس بگیرید.

– تب در نوزادان ۶ ماه یا بالاتر:

در این سنین باید به این عامل توجه کرد که نوزادشما جوش دارد یاخیر؟ ترکیب تب، یعنی دمای ۳۸ درجه سانتی گراد یا بالاتر، و جوش معمولا از یک بیماری عفونی ناشی می شود. بیشتر این بیماری ها در اثر ویروس ها ایجاد می شوند و عموما به سرعت و بدون  هیچ درمان خاصی بهبود می یابند. با این حال به پزشک مراجعه کنید تا بیماری نوزاد شما را تشخیص دهد. در صورتی که  نوزاد شما جوش نداشت  باید به این نکته  توجه کنید که اگر  نوزاد گریه می کند و دست های خود را به سمت یکی از گوش های خود می برد یا بیدار می شود و جیغ می کشد علت احتمالی تب التهاب گوش میانی خواهد بود و باید ظرف ۲۴ ساعت به پزشک مراجعه  کنید. در صورتی که هیچ یک از این عوامل را دارا نبود سرعت تنفس نوزاد را بررسی کنید، اگر سریعتر ازحالت عادی باشد علت احتمالی تب سینه پهلو یا برونشیولیت خواهدبود، دراینصورت باید فورا با پزشک تماس بگیرید. اما اگر سرعت تنفس عادی بود ولی نوزاد سرفه یا آب ریزش بینی داشت علل احتمالی سرما خوردگی یا احتمالا آنفولانزا یا سرخک است، اگر  ظرف ۴۸ ساعت پیشرفتی حاصل نشد، یا اگر مشکلات تنفسی بروز کرد یا جوش ظاهر شد فورا با پزشک تماس بگیرید.

بیماری اسهال در کودکان نوپا

مکرر بودن و شل بودن مدفوع معمولا در اثر عفونت ایجاد می شود و معمولا بیش از چند روز طول نمی کشد. اگر کودک در مدتی که اسهال ادامه دارد مایعات رقیق زیاد بنوشد، نباید آثار ناراحت کننده ای بروز کند. اگر حالت اسهال تکرار شود یا بیش از سه روز ادامه یابد، باید کودک را نزد پزشک ببرید.

اقدام خانگی جهت جلوگیری از آب زدایی بدن در کودکان:                                                                

اگر کودک شما اسهال مداوم یا تب داشته باشد، یا اگر استفراغ می کند، مهم است که مایعات اضافی به او بدهید تا مانع از آب زدایی بدن او شوید. بهترین راه تأمین مایعات، دادن محلول خاصی است که با حل کردن  یک  قاشق  چای خوری شکر در ۱۲۰  میلی لیتر آب به دست می آید. همچنین می توانید پودر او.آر.اس را بدون  نسخه پزشک تهیه کنید و  آن را طبق دستورالعمل روی آن با آب مخلوط نمایید. همچنین می توانید آب میوه ی طبیعی بدون شکر به کودک بدهید، اما روز اول از دادن شیر خودداری کنید.

درصورتی که اسهال ظرف سه روز گذشته بوده و علائمی چون درد شکم، استفراغ و تب را داشته باشد، علت احتمالی اسهال، گاستروآنتریت خواهد بود و باید ظرف ۲۴ ساعت به پزشک مراجعه کنید. اگر اسهال بیش  از ۳ روز ادامه داشته باشد و اسهال همراه  یبوست باشد علت احتمالی سرریز مدفوع از مقعد به دلیل یبوست مزمن خواهد بود و باید به پزشک مراجعه کنید. اگراسهال کودک همراه یبوست نباشدممکن است براثر عوارض جانبی دارویی باشد که مصرف کودک مصرف کرده باشد، با پزشک تماس بگیرید تا دریابید که آیا دارو موجب علائم کودک شما شده است یا خیر و اگر این طور است آیا باید دادن آن را متوقف سازید یا خیر.

 

ام اس در کودکان

اگرچه که درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، اما درمان های زیادی وجود دارد که می تواند علائم را در کودکان و همچنین بزرگسالان بهبود بخشیده و از تکرار حملات و یا شدت آن ها بکاهد.

برای فهم بهتر بیماری MS ساختار اعصاب را در بدن به صورت سیم تلفن در نظر بگیرید. اعصاب مانند سیم ها از دو بخش تشکیل می شوند. ماده انتقال دهنده و عایق. در یک سیم، ماده انتقال دهنده (رسانا) فلز و عایق پلاستیک است. در اعصاب، ماده انتقال دهنده، سلول های عصبی و عایق موادی است که میلین نامیده می شود. میلین مخلوطی از چربی و پروتئین است. در واقع ماده ای دی الکتریک است که به شکل لایه ای اطراف سلول های عصبی را فرا گرفته و پیام های عصبی را در طول اعصاب منتقل می کند. وجود این ماده برای عملکرد صحیح سیستم عصبی ضروری است. MS میلین را تخریب می کند، با تخریب این ماده پلاک هایی بر روی اعصاب به وجود می آید. با گسترش این پلاک ها انتقال پیام های عصبی کند شده و با مشکل مواجه می شود که باعث بروز بیماری MS می شود. این بیماری که به صورت فقدان میلین و ایجاد پلاک های سفید متعدد در مغز است، گرچه در کودکان نادر است، شیوع کلی آن در سنین قبل از ۱۰ سالگی است. این پلاک ها در مغز، اعصاب بینایی، ستون فقرات و همه آنچه با ارسال پیام های عصبی و در نتیجه عملکرد کلی انسان مربوط است، قابل مشاهده خواهد بود. در بسیاری از موارد، عارضه ی اولیه ای که منجر به تشخیص بیماری MS می شود، تغییرات در بینایی است. نشانه های MS می تواند بسیار خفیف باشد، مانند کرختی و سوزن سوزن شدن و یا شدیدتر باشد، مانند ناتوانی در راه رفتن و اختلالات حرکتی. این علائم از فردی به فرد دیگر و از زمانی به زمان دیگر متفاوت می باشد، بنابراین درمان باید به صورت منحصر به فرد برای هر شخصی به طور جداگانه صورت گیرد.

علائم و نشانه های بیماری:

بیماری MS در کودکان و بزرگسالان خود را به گونه ای متفاوت آشکار می سازد. شایع ترین علامت ضعف یک طرفه و اختلال در تعادل است. سردرد یکی از علائم مهم اولیه است که اغلب شدید و طول کشنده بوده و در تمام نقاط سر احساس می شود. ضعف و کاهش حس در اندام تحتانی شایع تر بوده و همچنین در قسمت های انتهایی دست ها و پاها و حتی صورت هم دیده می شود. سرگیجه، اختلال در تکلم، اشکالات در عملکرد مثانه علائم نسبتا ناشایع هستند. به هر حال، فلج و ناتوانی عمده در سنین اولیه در افرادی که دچار MS می شوند، در کودکی و یا جوانی رخ می دهد. به طور خلاصه علائم بیماری MS در کودکان مشابه علائم در بزرگسالان است و شامل موارد زیر می باشد:

مشکلات مثانه یا کنترل روده، ضعف، مشکلات راه رفتن، تغییرات بینایی، اسپاسم عضلانی، تغییرات حسی، سوزش، کرختی و لرزش.

عوامل مؤثر در بیماری: 

علت اصلی آن ناشناخته است، موارد ذکر شده همگی به عنوان فرضیه مطرح است، عوامل کلیدی زیادی وجود دارند که به نظر می رسد با پیشرفت بیماری MS در ارتباط باشند، این عوامل عبارتند از:

۱- ژنتیک: 

گرایشات ارثی که در خانواده وجود دارند می توانند به عنوان یکی از عوامل خطر ابتلا به بیماری MS باشند. مطالعات نشان داده است که در خانواده های دارای دوقلوهای یکسان، تقریبا ۲۵ در صد از افرادی که دوقلوهای یکسان با بیماری MS داشته اند. نهایتا خودشان نیز دچار این بیماری شده اند. شیوع MS در میان انسان ها یک در صد هزار است در حالی که شیوع این بیماری در میان انسان هایی که در اقوام درجه یک آن ها از والدین، فرزندان، خواهر و برادر سابقه MS وجود دارد،  تا ۵ درصد است. اگرچه نمی توان خانواده ای را که در آن متولد می شویم را تغییر دهیم ولی متخصصان امید دارند که با آموزش به افرادی که در خانواده شان تاریخچه  MS وجود دارد، بتوانند خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهند.

۲- ویروس ها: 

ویروس EBV، نوعی ویروسی است که به MS مربوط می شود ولی قطعا به عنوان یکی از دلایل MS نیست. EBA یک ویروس بسیار رایج است. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها در آمریکا گزارش داده است که ۹۵ درصد از مردمی که در آمریکا بین ۳۵ تا ۴۰ سال سن دارند، این ویروس را قبلا در زندگی شان داشته اند. در کودکان این ویروس به صورت یک سرماخوردگی وجود دارد، غیر ممکن است که کاملا از در معرض قرار گرفتن یک همچین ویروس شایعی جلوگیری کرد. مگر اینکه کاملا از جامعه دوری گزید. به هر حال جلوگیری از تماس با افرادی که بیمار هستند و شستشوی مداوم دست ها در طول فصل تب و سرماخوردگی و بعد از سفر با هواپیما و دیگر وسایل حمل و نقل عمومی از روش هایی است که از ابتلا به این ویروس جلوگیری می کند. اگرچه جلوگیری از عفونت های ویروس ممکن است شما را در مقابل MS محافظت کند و یا نکند، سالم ماندن مطمئنا کیفیت زندگی شما را بهبود می بخشد.

۳- جغرافیا:

MS در آمریکای شمالی، بخش های جنوبی استرالیا و شمال اروپا شیوع بیشتری دارد. در واقع هرچه از خط استوا دورتر شویم، خطر ابتلا به این بیماری بیشتر می شود. این بدان معنی نیست که باید به مناطقی با آب و هوای گرم تر مهاجرت کرد. ارتباط بین ویتامین D که به ویتامین نور خورشید معروف است و MS می تواند توضیحی باشد برای اینکه مناطق نزدیک تر به استوا میزان کمتری از ابتلا به MS را دارند. تحقیقات نشان داده است که ویتامین D که بدن انسان در پاسخ به نور خورشید تولید می کند می تواند نقش مهمی در محافظت انسان در برابر بیماری MS داشته باشد. هنوز مشخص نشده است که آیا استفاده از مکمل های ویتامین D فایده یکسانی با قرار گرفتن در معرض نور خورشید داشته باشند. در هر صورت ویتامین D به ارتقای عملکرد سیستم ایمنی بدن کمک می کند و ممکن است در جذب کلسیم به بدن نیز مؤثر باشد. بزرگترین عامل مرتبط با رژیم غذایی در جلوگیری از MS ویتامین D می باشد. مطالعات بسیاری وجود دارد که ثابت می کند مقادیر بالای ویتامین D که در شیر و دیگر تولیدات غلات وجود دارد با خطر ابتلای کمتری به بیماری MS مرتبط است.

تشخیص:  

جهت تشخیص بیماری هیچ تست صد در صدی وجود ندارد، مگر اینکه از مغز نمونه برداری صورت گیرد که عملا امکان پذیر نیست. ام.آر.آی در حال حاضر بهترین و مهمترین روش تشخیصی است که حتی پلاک های بسیار کوچک نیز قابل تشخیص خواهد بود.

درمان بیماری در کودکان: 

اگرچه که درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، اما درمان های زیادی وجود دارد که می تواند علائم را در کودکان و همچنین بزرگسالان بهبود بخشیده و از تکرار حملات و یا شدت آن ها بکاهد. درمان این بیماری در کودکان مشابه بالغین، حمایتی است و به خصوص درمان اشکال عملکرد مثانه ضروری است، در این راستا داروهای متعددی مورد بررسی قرار گرفته اند که منفعت و عوارض آن ها مورد بحث است، روش های دیگر نظیر تزریق ایمونوگلوبولین وریدی نیز استفاده می شود، در هر حال انتخاب نوع و روش درمان برعهده پزشک معالج است. پیش آگهی بیماری در کودکان مشابه بالغین است پیشرفت بیماری معمولا آهسته صورت گرفته و در بسیاری از موارد دوره های طولانی بهبود بیماری دیده شده است.

بیماری اوتیزم چیست؟

اوتیزم یا درخودماندگی در واقع طیفی از اختلالات است. طیف اوتیزم به این معنی است که فرد می تواند دارای یک اوتیزم خیلی خفیف تا خیلی شدید باشد.

اُوتیزم چیست؟

بیماری اوتیسم (درخودماندگی یا Autism) یکی از بیماری های جدی گروه بیماری های رشدی اختلالات طیف اوتیسم بوده که در اوایل دوره کودکی (معمولا قبل از ۳ سالگی) ظاهر می شود. هرچند علایم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم برتوانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تاثیر می گذارد.

به نظر می رسد که یک اختلال در سیستم عصبی که باعث عدم عملکرد صحیح مغز می شود در ایجاد این بیماری مؤثر می باشد. تعداد کودکان مبتلا به اوتیسم در حال رشد است. هرچند درمان و شفای کاملی برای درمان اوتیسم وجود ندارد، اما درمان جدی و به موقع اوتیسم تغییرات بزرگی در زندگی کودکان مبتلا به بیماری ایجاد می‌کند.

این اختلال در بیماران اُوتیستیک باعث می شود که مغز نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی به درستی عمل کند . کودکان و بزرگسالان اُتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیر کلامی ‍، رفتارهای اجتماعی ، فعالیت های سرگرم کننده و بازی دارای مشکل می باشند .

اُوتیسم یکی از پنج بیماری می باشد که در مجموع به آنها “ اختلالات نافذ رشد“ یا به اختصار “پی دی دی “ می گویند. این پنج بیماری عبارتند از: اُتیسم، اختلال آسپرگر، اختلال عدم تمرکز دوران کودکی، اختلال رِت، و اختلالات نافذ رشد که با معیارهای بیماری های ذکر شده مطابقت ندارند .

علایم ابتلا به اوتیسم:

علایم و نشانه های اوتیسم بیشتر اوقات قبل از سن ۳ سالگی شروع به ظهور می کنند. در اوایل والدین کودک مبتلا به اوتیسم متوجه می‌شوند که کودکشان شروع به صحبت کردن نکرده و مانند سایر کودکان هم سنش رفتار نمی کند. اما اینکه کودک مانند سایر کودکان و در سن آنها شروع به صحبت کرده و بعد مهارت های کلامی خود را از دست دهد، نیز ممکن می باشد. علایم اوتیسم شامل:

– تاخیر در یادگیری صحبت کردن و یا اصلا صحبت نکردن.

– کودک ممکن است ناشنوا به نظر برسد حتی اگر آزمایش شنوایی سنجی را طی کرده و نتایج آزمایش شان نرمال باشد.

– انواع رفتارها، علایق و بازی های تکراری. برای مثال تاب خوردن مداوم، علاقه غیرطبیعی به بعضی از اشیاء و ناراحت شدن در صورت تغییر برنامه روتین زندگی.

 – ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بغل شدن و یا کمک نخواستن.

– ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.

– حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و در عین حال بی توجه به درد.

– عادات غذایی عجیب، همچون خوردن تعداد کمی از انواع غذا و یا خوردن مواد غیرخوراکی همچون گچ یا خاک.

– رفتار خودزنی مثلا کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دست ها.

کودکان مبتلا به اوتیسم در رفتار با دیگران مشکل داشته باشند. زمانی که این کودکان بزرگتر می شوند بعضی از آنها ممکن است بیشتر علاقه ارتباط با دیگران داشته و کمتر دچار پریشانی شوند. بعضی دیگر تقریبا سبک زندگی نزدیک به سبک زندگی سالم و عادی دارند. با این حال سایر این کودکان بازهم در مهارت های زبانی و اجتماعی دچار مشکل بوده و دوران نوجوانی و بلوغشان بیماری آنها را شدیدتر می کند.

اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری علم و مهارت کند بوده و بعضی از آنها نشانه هایی از هوش پایین را نشان می دهند. سایر کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری مشکلی نداشته اما در ارتباط اجتماعی، کلامی و زندگی طبیعی مشکل داشته باشند. تعدا کمی از کودکان مبتلا به اوتیسم توانایی های بالایی داشته و مهارت های مثال زدنی در بعضی از مهارت های خاص همچون هنر، موسیقی و یا ریاضی از خود نشان می دهند.

عواملی که خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش می دهند: 

همه کودکان از هر نژاد و یا ملیتی ممکن است دچار بیماری اوتیسم شوند، اما عواملی خاص که در ادامه می آیند می توانند خطر این بیماری را افزایش دهد، این عوامل شامل:

– جنسیت کودک: پسرها چهار تا پنج برابر بیشتر در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.

– سابقه خانوادگی: در خانواده هایی که یک کودک مبتلا به اوتیسم وجود دارد، خطر اینکه کودکی دیگر با این بیماری داشته باشند بیشتر است. همچنین خیلی غیرمعمول نیست که پدر و مادر و یا سایر اقوام نزدیک کودک مبتلا به اوتیسم، در ارتباط با دیگران و … مشکلاتی داشته باشند.

– سایر اختلالات: کودکانی که بیماری خاصی دارند بیشتر از کودکان سالم در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.

– سن والدین: ممکن است بین سن والدین و ابتلای کودک به اوتیسم رابطه ای وجود داشته باشد. اعتقاد بر این است که فرزندان والدین بزرگسال بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به این بیماری هستند. بااین حال تحقیقات بیشتری در این رابطه مورد نیاز است.

پیشگیری از اوتیسم:

هنوز هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلای کودک به اوتیسم یافت نشده است. با این حال با درمان به موقع بیماری بهبود یافته و مهارت های اجتماعی و کلامی کودک ارتقا پیدا می کند. اگر کودک شما مبتلا به اوتیسم است با مراجعه به مشاوران و متخصصان برای آشنایی با راه های مختلف بهبود کودک، به کودکتان کمک نمایید. درمان به موقع برای کودک مفید بوده، زندگی را برای او آسان تر کرده و از افزایش شدت بیماری اوتیسم پیشگیری می نماید.

اُوتیسم در سراسر دنیا دیده می شود و فقط در پسران بیشتر از دخترها مشاهده شده است. به عبارت دیگر نژاد، مکان زندگی، میزان سواد، وضعیت مالی، نوع اعتقاد، شیوه زندگی، و … هیچکدام تأثیری در شانس بروز اُوتیسم ندارند.

والدین باید توجه داشته باشند که مهمتر از عنوان بیماری ، پرداختن به درمان آن است . باید در نظر داشت که این کودکان با درمان مناسب و به موقع می توانند مطالب را بیاموزند ، رفتارهای درست را از خود نشان داده و در آینده مانند افراد عادی زندگی کنند . اما بدست آوردن این اهداف مستلزم درمان به موقع و درست، تحمل مشکلات و سختی های مربوط به این درمان است.

هر شخص اُوتیستیک مانند بقیه افراد جامعه دارای شخصیت مختص به خود است و مانند تمامی افراد خصوصیات خاصی را دارا می باشد. بعضی از این کودکان ممکن است که از نظر گفتاری تأخیر کمی داشته و بتوانند با کمی کمک، ارتباط کلامی مناسبی را با دیگران بر قرار کنند ولی همین کودکان ممکن است از نظر ارتباطات اجتماعی رفتار مناسبی را از خود نشان ندهند . گاهی این کودکان برای شروع صحبت و تبادل کلامی ممکن است مشکل داشته باشند . افراد اوتیستیک معمولا در مکالمات، یکطرفه رفتار می کنند یعنی فقط در رابطه با چیزی که خود علاقه دارند صحبت می کنند و از صحبت های طرف دوم چیزی نمی فهمند. در بعضی از این کودکان خشونت و خود آزاری نیز مشاهده می شود.
در افراد اُوتیستیک ممکن است رفتارهای زیر نیز بروز کند:
۱- اصرار بر یکنواختی و مقاومت در برابر تغییرات.
۲-در بیان نیاز های خود دچار مشکل هستند و به جای استفاده از کلمات از اَداها و اشاره استفاده می کنند.
۳-تکرار کلمات، خنده نابجا، گریه بی مورد، نشان دادن استرس و نگرانی بی علت.
۴-ترجیح می دهند که تنها باشند.
۵-پرخاشگری
۶-به سختی با دیگران رابطه برقرار می کنند.
۷-دوست ندارند که کسی را بغل کنند و یا اینکه کسی آنها را بغل کند.
۸-تماس چشمی ندارند و یا اینکه بسیار کم است.
۹-با روش های معمول آموزشی نمی توانند چیزی بیاموزند.
۱۰-بازی های غیر عادی انجام می دهند.
۱۱- اشیاء در حال چرخش را دوست دارند و خود نیز سعی می کنند اشیاء را به حالت چرخش در بیاورند.
۱۲-دلبستگی غیر عادی به بعضی از اشیاء پیدا می کنند.
۱۳-از نظر احساس درد حساسیت بالاتر و یا پائین تری نسبت به افراد عادی دارند .
۱۴-ظاهراً از چیزی نمی ترسند .
۱۵-از نظر فعالیت های فیزیکی، فعالیت زیادتر و یا کمتری نسبت به کودکان سالم دارند .
۱۶-حرکات بدنی آنها به صورت نرم و عادی نیست .
۱۷-اگر چه آزمایشات شنوائی بر روی آنها سالم بودن شنوائی آنها را ثابت می کند اما در برابر نام خود و دستورات کلامی خود را بی تفاوت نشان می دهند.

برای بیشتر ما واضح است که مجموع حواس پنجگانه به ما کمک می کنند تا بدانیم که چه چیزهایی را تجربه می کنیم . برای مثال حواس لامسه، بویائی و چشائی در تجربه خوردن یک هلو رسیده به ما کمک می کنند . برای کودکان اُوتیستیک مشکلات حواس پنجگانه معمول است. ممکن است که این کودکان از نظر یک حس و یا چند حس در سطح غیر عادی قرار داشته باشند یعنی یا حساسیت بیشتری داشته باشند و یا اینکه در آن حس بسیار کُند باشند. ممکن است رایحه ای که همه آن را دوست دارند باعث آزار کودک اُوتیستیک بشود و یا اینکه یک مزه معمولی کودک را ناراحت کرده و کودک از غذاهایی که آن مزه را دارا می باشند بگریزد. بعضی از کودکان اُوتیستیک به برخی از صداها نیز حساس هستند و ممکن است که برخی از صداهایی که ما روزانه به طور عادی می شنویم باعث رنجش آن ها بشود. متخصصین معتقدند که این نابهنجاری ها در کودکان اُوتیستیک ناشی از اختلال در مجموعه حواس آنها می باشد.

یکی دیگر از مشخصات کودکان اُوتیستیک عدم نشان دادن علاقه و عاطفه در رابطه با اطرافیان است. البته این مورد هم مانند سایر موارد می تواند استثناء نیز داشته باشد. ولی والدین نباید به این دلیل از نشان دادن علاقه خود به کودک کوتاهی کنند و بایستی عواطف خود را در برابر کودک به طور طبیعی بروز دهند تا کودک از آن ها به تدریج نشان دادن احساسات خود را بیاموزد.

علل بروز اُوتیسم:

تاکنون هیچ علت مشخصی برای اُوتیسم کشف نشده است ولی مشخص شده است که عملکرد غیر عادی مغز باعث ایجاد حالات اُوتیسم می شود. اسکن های مغزی در بعضی موارد نشان داده است که مغز کودکان اُوتیسیک از نظر اندازه و ساختار با مغز کودکان سالم متفاوت است.

در حال حاضر تحقیقات فراوانی در رابطه با احتمال دخالت عوامل ژنتیکی و عوارض دارویی در بروز اُتیسم در حال انجام است. در بعضی از خانواده ها مشاهده شده است که اُوتیسم مانند بیماری های ژنتیکی از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود که این خود می تواند تئوری ژنتیکی بودن اُوتیسم را در بعضی موارد ثابت کند. ولی در بسیاری از موارد هم مشاهده شده است که سابقه اُوتیسم درخانواده و یا اقوام وجود نداشته است.

همچنین در بعضی از کودکان مشخص شده است که در بدو تولد نشانه هایی از اُوتیسم را دارا می باشند ولی این مورد هم عمومیّت ندارد. هنوز محققین نتوانسته اند علت خاصی را به تنهایی برای ایجاد بیماری اُوتیسم کشف کنند و میتوان یک سری علل را در بروز آن مؤثر دانست.

محققین دیگری نیز معتقدند که تحت شرایط خاصی تعدادی از ژن های ناپایدار باعث اختلال در عملکرد مغز و در نهایت بروز اُوتیسم می شوند. تعداد دیگری از محققین نیز بر روی احتمال بروز اُوتیسم در دوران بارداری تحقیق می کنند. آنها معتقدند که یک عامل ویروسی ناشناخته، اختلال متابولیسمی، و یا آلودگی به مواد شیمیایی محیطی در دوران بارداری می تواند عامل ایجاد این بیماری باشد. احتمال بروز اُوتیسم در کودکانی که بیماری هایی مانند سندرم ژن ایکس حساس، توبروس سلروسیس، سندرم روبلا، و فنیل کتنوریای درمان نشده داشته باشند بیشتر است .
بعضی از مواد خطرناک مانند جیوه نیز که در دوران بارداری وارد بدن مادر شوند می توانند احتمال بروز اُوتیسم را افزایش دهند .
در سال های اخیر سؤالی در مورد رابطه واکسیناسیون و بروز اُوتیسم مطرح شده است که همچنان مورد بحث است. در سال ۲۰۰۱ در آمریکا تحقیقاتی در این مورد انجام شد که در آن رابطه واکسن “ ام ام ار “ و اُوتیسم بررسی شد. در این تحقیقات معلوم شد که در برخی از کودکان این واکسن باعث بروز بیماری اُوتیسم شده است. با این حال محققین دیگر این بررسی ها را کافی ندانسته و خواهان تحقیقات بیشتر هستند.

به هر حال علت اُوتیسم هر چه که باشد، باید بدانیم که این کودکان یا با اُوتیسم به دنیا می آیند و یا اینکه آمادگی ابتلاء به آن را دارند. این بیماری برخلاف آنچه که تصور می شد به خاطر بدی تربیت و یا عدم توانائی والدین در بزرگ کردن کودک نمی باشد. اُوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آنها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اُوتیسم درکودکان شود.

تشخیص اُوتیسم:

برای تشخیص این بیماری هیچ تست پزشکی وجود ندارد. برای تشخیص اُوتیسم در یک کودک باید رفتار، ارتباط وسطح رشد ذهنی کودک به دقت بررسی شود. از آنجایی که بعضی از علائم این بیماری با بعضی از بیماری های دیگر مشترک است ممکن است متخصصین آزمایش ها و تست های پزشکی متفاوتی را برای کودک تجویز کنند تا از وجود یا عدم وجود مشکلات دیگر در کودک مطمئن شوند.

با یک بررسی کوتاه در یک جلسه ممکن نیست که بتوان به طور قطع وجود اُوتیسم را در کودکی ثابت کرد. مشاهدات والدین و بررسی کامل مراحل رشد کودک از لازمات تشخیص اُوتیسم در یک کودک می باشد. در نگاه اول ممکن است کودک اُوتیستیک به نظر عقب مانده ذهنی، دارای اختلال رفتاری، دارای مشکل شنوائی و یا دارای رفتارهای عجیب به نظر برسد. البته ممکن است تمام این علائم در یک کودک اُوتیستیک وجود داشته باشند که این امر خود باعث مشکل تر شدن تشخیص می شود.

اُوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُوتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آنها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اُوتیسم درکودکان شود.

به هر حال در ابتدای امر بایستی معاینه دقیق و کاملی از کودک به عمل آید زیرا به این ترتیب می توان یک برنامه مناسب و دقیق برای کمک به کودک اُوتیستیک و درمان او تهیه کرد.

تشخیص زودهنگام :

تحقیقات نشان داده است که تشخیص زودهنگام اُوتیسم در درمان و بهبود وضعیّت کودکان مبتلا بسیار مؤثر است. هر چقدر زودتر بتوان اُوتیسم را در یک کودک تشخیص داد، زودتر هم می شود از برنامه های درمانی برای کمک به این کودکان بهره برد.

روش های تشخیص :

علائم و نشانه های اُوتیسم ممکن است در زمان نوزادی بروز کنند و شاید هم این اتفاق نیافتد ولی نشانه های این بیماری حتماً بین ۲۴ ماهگی الی ۶ سالگی خود را نشان خواهند داد. یک دکتر متخصص بایستی یک سری سئوالات مشخص و دقیقی در رابطه با چگونگی رشد جسمی و ذهنی کودک تهیه کرده و جواب آنها را از طریق والدین و مشاهدات دقیق بدست آورد .

انجمن ملی پرورش و سلامت کودکان در آمریکا این پنج سئوال اولیه را برای یک معاینه از کودک اُوتیستیک تهیه کرده است :

۱-آیا کودک شما تا قبل از ۱۲ ماهگی صدا سازی و نجوا داشته است؟

۲-تا قبل از ۱۲ ماهگی آیا کودک شما از اشاره، اَداها و یا گرفتن دست دیگران و همینطور بای بای کردن استفاده کرده است ؟
۳-آیا کودک شما تا قبل از ۱۶ ماهگی از کلمات تنها استفاده کرده است؟
۴-آیا کودک تا قبل از ۲۴ ماهگی از ترکیب دو کلمه استفاده کرده است؟
۵-آیا کودک هیچ کدام از مهارت های کلامی و اجتماعی خود را از دست داده است؟

در صورت جواب منفی به چهار سئوال اول و جواب مثبت به سئوال آخر احتمال وجود اُوتیسم در کودک داده می شود. البته باز هم یادآور می شویم که برای تشخیص قطعی نیاز به بررسی های بسیار دقیق و جامعی می باشد که باید توسط افراد متخصص و آگاه صورت بگیرد .برای یک بررسی دقیق و کامل یک کودک مظنون به اُوتیسم بایستی توسط متخصص اطفال، روانشناس، مشاور آموزش و یاد گیری کودکان، متخصص اعصاب، متخصص گفتار درمانی و سایر متخصصین در زمینه اُوتیسم معاینه شود.

مشاوره با متخصصین :

اگر کودک از طرف شما و یا دکتر مخصوص خود مظنون به اُوتیسم باشد به هر حال بایستی توسط شخصی که در زمینه اُوتیسم تخصص دارد معاینه دقیق شود. ممکن است این فرد یک روانشناس، روانپزشک و یا یک متخصص رشد اطفال باشد.

گاهی ممکن است برای یک تشخیص دقیق و درمان به یک تیم متخصص نیاز شود این تیم می تواند از افراد زیر تشکیل شود:
۱-متخصص رشد در اطفال: این فرد می تواند مشکلات سلامتی و رشد در کودکان را درمان کند.
۲-روانپزشک کودک: این فرد می تواند در تشخیص اولیه کمک کرده و در صورت نیاز داروهایی را برای کمک به کودک تجویز کند.
۳-روانشناس کودک: در شناخت عادات و حالات روانی کودک کمک کرده و ناتوانی های کودک در زمینه های رشد ذهنی، روانی، و اجتماعی را بررسی می کند. همچنین یک روانشناس می تواند در بهبود رفتاری کودک و افزایش مهارت های اجتماعی کودک به شما کمک کند.
۴-رفتار درمان: این شخص می تواند علاوه برکمک به بهبود توانائی های کودک در کارهای روزانه مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و سایر کارهای استقلالی، همچنین در بهبود وضعیت حواس پنجگانه، قدرت تشخیص، و سایر توانائی های کودک او را یاری کند.
۵-کار درمان: یک کار درمان کودک را در استفاده درست از عضلات و اندام های بدن برای انجام کارهای بزرگ و کوچک بدنی می تواند یاری کند.
۶-گفتار درمان: در بهبود وضعیت گفتار کودک و افزایش توانائی او در مهارت های کلامی بسیار مؤثر است.
۷-مشاور خانواده: این شخص می تواند علاوه بر راهنمائی در امر روابط شما با کودک خود، شما را در بهره وری بهتر از منابع و مراکز موجود در جامعه برای کمک به درمان کودک کمک کند.
بسیار مهم است که متخصصین و والدین همکاری بسیار نزدیکی با هم در درمان کودک داشته باشند زیرا به این ترتیب بیشترین بازده را بدست خواهید آورد. همانطور که متخصصین از تخصص و تجربه خود برای درمان کودک شما استفاده می کنند، شما نیز به عنوان کسانی که توانائی ها و خصوصیات کودک را بهتر از هر کس دیگری می شناسید، می توانید در یاری رساندن به کودک و پیشرفت مراحل درمانی مؤثر باشید. هنگامی که یک برنامه درمانی برای کودک شروع شود تبادل اطلاعات میان والدین و درمان گران و گفتگوی منظم میان آنها می تواند در پیشبرد برنامه درمانی و پیشرفت کودک بسیار مهم باشد.