حقوق خانواده، چیستی و چرایی

حقوق خانواده

حقوق خانواده یا قانون خانواده به آن بخش از حقوق یا قوانین گفته می‌شود که به خانواده می‌پردازد و به مجموعه قواعد و مقرراتی مربوط است که حاکم بر روابط افراد خانواده و افراد متشکل آن (از قبیل شوهر، زن، فرزند، پدر و مادر) و امور مالی مرتبط با آن است.

چرا علم حقوق مهم است؟

انسان موجودی اجتماعی و ناگزیر به زندگی در اجتماع است. همچنین لازمه ی زندگی اجتماعی ایجاد ارتباط با سایر مردم است تا زمانی که روابط بین مردم تحت نظم و قاعده خاصی قرار نگرفته بود ظلم و زور در روابط مردم حاکم بود و مردم پیوسته در جنگ و جدال قرار داشتند. زمانی که مردم دست از ظلم و ستم برداشتند به فکر افتاده اند که برای بهبود روابط خود قوانین و مقرراتی و از کنند مجموعه این قوانین حقوق نامیده شد. همین مساله در خانواده که در واقع ماکت یا نمونه کوچکی از جامعه است، هم صادق است.

البته نباید تصور کرد که حقوق چون تکالیف و حقوق افراد را معلم می کند، پس لزوما باید منازعات و دعاوی آنها را از میان برداشته و در میان آنها صلح و دوستی برقرار نمایند. حقوق باعث می‌شود منازعات مردم به طریق بهتری خاتمه پیدا کند یعنی محکمه ای برای دادخواهی مردم ایجاد می کند تا فرد ستم کشیده یا زیان دیده به جای آنکه شخص از خود دفاع کرده و دفع ضرر کنند به آن مراجعه کنند. به این ترتیب چون احقاق حق و دادخواهی از مردم به دست مردم جامعه می افتد، مسالمت آمیز می شود. بنابر این می‌توان گفت حقوق باعث می شود که وجدان و زبان و اراده جامعه جای وجدان و اراده فرد را میگیرد.

تفاوت  حقوق ذاتی و حقوق موضوعه

حقوق ذاتی، فطری یا طبیعی در مقابل حقوق موضوعه یا وضع شده قرار می گیرد حقوق موضوعه توسط قوای حاکم و در محدوده زمانی و مکانی خاصی وضع می‌شود اجرای آن هم توسط همان مقام وضع کننده تضمین می گردد ولی حقوق ذاتی فراتر از اراده حکومت ها هستند کسی آنها را وضع نکرده است بلکه هر انسانی به ذات دارای آنها مثل حق حیات حق عضویت در جامعه و حق آزادی بیان و اندیشه و حکومت‌ها باید این حقوق را در یابند و مورد احترام قرار دهد این که وسیله ی کشف و شناسایی این حقوق اهل دین، تجربه یا غیر از مورد اختلاف است اما همه متفق القولند که حقوق مذکور قواعدی برتر اند که توسط قانونگذار وضع نشده است حقوق فردی در برابر حقوق جمعی یا حقوق اجتماعی قرار می‌گیرد.

مکتب حقوق فردی یا اصالت فرد فرد را از و تامین منافع زیرا هدف می‌داند و برای جرم جدایی از افراد تشکیل دهنده آن ارزشی قائل نیست بنابر این حقوق فردی وجود جامعه راه رفتن نمی کنند بلکه آن را در حد به وسیله تامین منافع فردی فرودگاه به عبارتی اولویت منافع فردی قرار می‌دهد برای اینکه حقوق یک فرد یا حقوق دیگری تزاحم نکنند به یک مرزبندی نیاز است این مرد محدود شدن آزادی حرکت به آزادی دیگران است در واقع مفهوم تکلیف ناشی از اجرای همین مرد و قاعده است یعنی در مقابل یک حرکت برای دیگران تکلیفی به رعایت حدود و خودداری از نظر آنها ایجاد می شود و برعکس.

شاخه های علم حقوق

علم حقوق به رشته های متفاوتی تقسیم میگردد از جمله حقوق خصوصی و حقوق عمومی هر کدام از این دو رشته نیز خود به بخشهای فرعی تقسیم می‌گردند مسلم حقوق خصوصی به حقوق مدنی حقوق تجارت حقوق مالکیت فکری حقوق ثبت و غیره و حقوق عمومی به حقوق جزا حقوق محیط زیست حقوق کار حقوق اساسی و غیر و تجزیه می شود حقوق اساسی حقوق اساسی و حقوق مادر از اهمیت ویژه ای برخوردار است رشته حقوق اساسی در برگیرنده حقوق و آزادی‌های اساسی ملت نقش و ترکیب قوای حاکمه و شیوه و ساختار اعمال حاکمیت است این مسائل در قانون اساسی هر کشوری تحت تکفل و عناوین جداگانه و چه می گردند از آنجا که قانون اساسی محل بیان چنین مسائل مهم و بنیادینی است یکی از معیارهای ترقی کشور ها و شاخص آزادی و مردمی بودن حکومت ها از اصول بیان شده در قانون اساسی شامل عموم مردم می شود  حقوق مدنی و خانواده حقوق مدنی مهمترین رشته حقوق خصوصی است و موضوع آن احوال شخصیه و خانواده مالکیت و از این قبیل مسائلی که مربوط به روابط خصوصی مردم است.

سلسله مراتب قوانین

قوانین از نظر قدرت اجرایی و اهمیت در یک سطح نیستند بعضی از آنها کلی تر و بعضی جزئی تر است همچنین ضمانت اجرا یا مسئولیت ناشی از نظر آنها با یکدیگر متفاوت است این تقدم و تأخر به لحاظ رتبه و اهمیت سلسله مراتب در یک تقسیم بندی کلی به ترتیب به این شکل است که قانون اساسی که قانون مادر تلقی می‌شود و با همه پرسی یا رفراندوم یعنی مراجعه به آراء عمومی به تصویب میرسد در قوانین عادی مثل قوه مقننه هستند به آیین نامه ها و بخشنامه ها و تصویب نامه ها که توسط قوه مجریه یعنی وزارتخانه‌ها هیئت دولت یا نهادهای دولتی تصویب می‌شود.

قانون طلایی

به هر حال قاعده طلایی اخلاق در زندگی به ویژه در خانواده این است که چیزی را که برای خود نمی پسندی، برای دیگران هم مپسند و چیزی را برای دیگران بپسند که برای خود هم می پسندی. حال که مقدماتی را از علم حقوق و کارکرد آن در جامعه به طور کلی و در خانواده به طور خاص مرور کردیم، می توانید درباره حقوق فطری خود در جامعه ای کوچک مثل خانواده با دوستان خود در پایین همین صفحه خود تبادل نظر کنید. به یاد داشته باشید که در شبکه های اجتماعی هم همراه ویکی بیبی باشید.

نمسته، یوگا به زبان ساده

یوگا ورزشی جسمی و روانی (فکری) می‌باشد که ریشه یابی دقیق این ورزش که توسط چه  شخصی و این که دقیقاً چگونه بوجود آمده، کمابیش ناممکن است. چرا که تاریخ شکل گیری یوگا به سالهای بسیار دور برمی گردد.

ریشه شناسی یوگا

برخی باور دارند که Yoga از واژهٔ  پارسی «یوغ» گرفته شده‌است. همان طور که در تاریخ آمده، آریایی ها برای شخم زدن گاوها را به یوغ (اوستایی: یَوگ، (به هم بستن)، سنسکریت: یوگا) می‌بستند.

چیستی یوگا
یوگا دارای ابعاد فلسفی و در عین حال کاربردی گسترده ای می‌باشد. به گفته کارشناسان این ورزش، فلسفه یوگا با روح درونی انسان، محیط او و چگونگی ارتباط و پیوستگی این دو سروکار دارد. تمرینات یوگا می‌تواند عملکرد روانی انسان  را تقویت کند و آن را به تعادل با جهان پیرامونش نزدیکتر کند،

یوگا شناختی مستقیم و بی واسطه از هستی خویش و هماهنگی آن با محیط و قوانین طبیعت است. این معرفت شهودی در پی سلوکی پی گیر و عشقی صادقانه حاصل می‌شود. در پی این سلوک، فرد تسلطی همه جانبه بر قوای تن، احساسات و افکار خود پیدا می‌کند. و در نهایت می‌تواند خود را از حیطه تغییرات احساسی و نگرانیهای فکری فراتر برده، در عمق قلب خود قرار یابد، جایی که تلاطمات فکری و محیط خارجی قادر نیست تاثیری بر آن داشته باشد.



فواید و ویژگی‌های یوگا

یوگا فواید و ویژگی‌های گسترده‌ای دارد. توجه کنید که اگر این ورزش به طور مرتب و از سنین پایین (کودکی) شروع و پی‌گیری شود، فواید آن چند برابر خواهد شد. از فواید یوگا می‌توان به نکات زیر اشاره کرد:

تقویت در دقت و تمرکز
تقویت تفکر و روشن بینی و در نتیجه امیدواری
تقویت قدرت تخیل و خلاقیت
تقویت اعتماد به نفس و مثبت گرایی
تقویت قابلیت هماهنگی ذهنی با فیزیکی بدن (کنترل بهتر بدنی)
تقویت اعتماد به قوانین طبیعی و در نتیجه برانگیختن قدرت اندیشه و آرامش
رژیم غذایی در یوگا

رژیم غذایی در سلامت انسان بسیار اهمیت دارد

در یوگا سه نوع رژیم غذایی وجود دارد که عبارتند از :

راجاسی، تاماسی و ساتویک

رژیم غذایی راجاسی شامل غذاهای غیر گیاهی و پر انرژی می باشد

رژیم غذایی تاماسی ترکیبی از راجاسی و ساتویک می باشد

به معنی غذاهای غیر گیاهی و گیاهی و البته پر ادویه

این رژیم غذایی افراد را کم حوصله و پرخاشگر می کند

اما رژیم غذایی ساتویک گیاهی ا ست و برای چاشنی آن از کمی ادویه هم استفاده می شود

این رژیم غذایی مورد توصیه یوگی ها می باشد

این رژیم غذایی گوارشی آسان را به ارمغان می آورد

احساس سبکی و تعادل به وجود می آید و تعادل هورمونی بدن در حد مطلوب نگه داشته می شود

چه کسانی می‌توانند یوگا تمرین کنند؟

همۀ افراد، در هر سنی که باشد، با هر درجه از انعطاف پذیری، می‌توانند یوگا تمرین کنند. فقط کافی است که کلاس هایی متناسب با سطح شان انتخاب کنند: مبتدی، متوسط، پیشرفته و… . بیشتر مشکلات احتمالی پزشکی در ارتباط با مفاصل هستند، اگر پوزیشن ها شدید باشند و یا به مدت طولانی حفظ شوند، و یا عمل تنفس به درستی انجام نشود، ممکن است مشکلاتی برای فرد ایجاد کنند.

همان طور که می دانیم، کودکان از عملکرد ما می آموزند، بنابر این تلاش بهتر است از امروز تلاش کنیم یوگا را به عنوان یک سبک زندگی که حاصل تعادل انسان و محیطش است را در زندگی به کار گیریم تا فرزندان بهتری پرورش دهیم. شما هم می توانید از تجربه انجام یوگا در کنار فرزندان و خانواده خود را در پایین همین متن با دیگران به اشتراک بگذارید. در ضمن در شبکه  های اجتماعی هم همراه ویکی بیبی باشید.

[images cols=”five” lightbox=”true”]
[image link=”3888″ image=”3888″]
[image link=”3889″ image=”3889″]
[image link=”3890″ image=”3890″]
[/images]

بیماری اوتیزم چیست؟

اوتیزم یا درخودماندگی در واقع طیفی از اختلالات است. طیف اوتیزم به این معنی است که فرد می تواند دارای یک اوتیزم خیلی خفیف تا خیلی شدید باشد.

اُوتیزم چیست؟

بیماری اوتیسم (درخودماندگی یا Autism) یکی از بیماری های جدی گروه بیماری های رشدی اختلالات طیف اوتیسم بوده که در اوایل دوره کودکی (معمولا قبل از ۳ سالگی) ظاهر می شود. هرچند علایم و شدت آن در افراد مختلف، متفاوت است، اما همه انواع اوتیسم برتوانایی برقراری ارتباط با دیگران توسط کودک، تاثیر می گذارد.

به نظر می رسد که یک اختلال در سیستم عصبی که باعث عدم عملکرد صحیح مغز می شود در ایجاد این بیماری مؤثر می باشد. تعداد کودکان مبتلا به اوتیسم در حال رشد است. هرچند درمان و شفای کاملی برای درمان اوتیسم وجود ندارد، اما درمان جدی و به موقع اوتیسم تغییرات بزرگی در زندگی کودکان مبتلا به بیماری ایجاد می‌کند.

این اختلال در بیماران اُوتیستیک باعث می شود که مغز نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی به درستی عمل کند . کودکان و بزرگسالان اُتیستیک در زمینه ارتباط کلامی و غیر کلامی ‍، رفتارهای اجتماعی ، فعالیت های سرگرم کننده و بازی دارای مشکل می باشند .

اُوتیسم یکی از پنج بیماری می باشد که در مجموع به آنها “ اختلالات نافذ رشد“ یا به اختصار “پی دی دی “ می گویند. این پنج بیماری عبارتند از: اُتیسم، اختلال آسپرگر، اختلال عدم تمرکز دوران کودکی، اختلال رِت، و اختلالات نافذ رشد که با معیارهای بیماری های ذکر شده مطابقت ندارند .

علایم ابتلا به اوتیسم:

علایم و نشانه های اوتیسم بیشتر اوقات قبل از سن ۳ سالگی شروع به ظهور می کنند. در اوایل والدین کودک مبتلا به اوتیسم متوجه می‌شوند که کودکشان شروع به صحبت کردن نکرده و مانند سایر کودکان هم سنش رفتار نمی کند. اما اینکه کودک مانند سایر کودکان و در سن آنها شروع به صحبت کرده و بعد مهارت های کلامی خود را از دست دهد، نیز ممکن می باشد. علایم اوتیسم شامل:

– تاخیر در یادگیری صحبت کردن و یا اصلا صحبت نکردن.

– کودک ممکن است ناشنوا به نظر برسد حتی اگر آزمایش شنوایی سنجی را طی کرده و نتایج آزمایش شان نرمال باشد.

– انواع رفتارها، علایق و بازی های تکراری. برای مثال تاب خوردن مداوم، علاقه غیرطبیعی به بعضی از اشیاء و ناراحت شدن در صورت تغییر برنامه روتین زندگی.

 – ناتوانی در گفتن اسم، برقراری ارتباط چشمی، اجتناب از نوازش شدن و بغل شدن و یا کمک نخواستن.

– ناتوانی از شروع مکالمه و صحبت با دیگران و یا عدم توانایی در حفظ مکالمات.

– حساس بودن به نور، صدا و یا لمس شدن و در عین حال بی توجه به درد.

– عادات غذایی عجیب، همچون خوردن تعداد کمی از انواع غذا و یا خوردن مواد غیرخوراکی همچون گچ یا خاک.

– رفتار خودزنی مثلا کوبیدن سر به زمین یا دیوار و یا با دست ها.

کودکان مبتلا به اوتیسم در رفتار با دیگران مشکل داشته باشند. زمانی که این کودکان بزرگتر می شوند بعضی از آنها ممکن است بیشتر علاقه ارتباط با دیگران داشته و کمتر دچار پریشانی شوند. بعضی دیگر تقریبا سبک زندگی نزدیک به سبک زندگی سالم و عادی دارند. با این حال سایر این کودکان بازهم در مهارت های زبانی و اجتماعی دچار مشکل بوده و دوران نوجوانی و بلوغشان بیماری آنها را شدیدتر می کند.

اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری علم و مهارت کند بوده و بعضی از آنها نشانه هایی از هوش پایین را نشان می دهند. سایر کودکان مبتلا به اوتیسم در یادگیری مشکلی نداشته اما در ارتباط اجتماعی، کلامی و زندگی طبیعی مشکل داشته باشند. تعدا کمی از کودکان مبتلا به اوتیسم توانایی های بالایی داشته و مهارت های مثال زدنی در بعضی از مهارت های خاص همچون هنر، موسیقی و یا ریاضی از خود نشان می دهند.

عواملی که خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش می دهند: 

همه کودکان از هر نژاد و یا ملیتی ممکن است دچار بیماری اوتیسم شوند، اما عواملی خاص که در ادامه می آیند می توانند خطر این بیماری را افزایش دهد، این عوامل شامل:

– جنسیت کودک: پسرها چهار تا پنج برابر بیشتر در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.

– سابقه خانوادگی: در خانواده هایی که یک کودک مبتلا به اوتیسم وجود دارد، خطر اینکه کودکی دیگر با این بیماری داشته باشند بیشتر است. همچنین خیلی غیرمعمول نیست که پدر و مادر و یا سایر اقوام نزدیک کودک مبتلا به اوتیسم، در ارتباط با دیگران و … مشکلاتی داشته باشند.

– سایر اختلالات: کودکانی که بیماری خاصی دارند بیشتر از کودکان سالم در خطر ابتلا به بیماری اوتیسم هستند.

– سن والدین: ممکن است بین سن والدین و ابتلای کودک به اوتیسم رابطه ای وجود داشته باشد. اعتقاد بر این است که فرزندان والدین بزرگسال بیشتر از دیگران در خطر ابتلا به این بیماری هستند. بااین حال تحقیقات بیشتری در این رابطه مورد نیاز است.

پیشگیری از اوتیسم:

هنوز هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلای کودک به اوتیسم یافت نشده است. با این حال با درمان به موقع بیماری بهبود یافته و مهارت های اجتماعی و کلامی کودک ارتقا پیدا می کند. اگر کودک شما مبتلا به اوتیسم است با مراجعه به مشاوران و متخصصان برای آشنایی با راه های مختلف بهبود کودک، به کودکتان کمک نمایید. درمان به موقع برای کودک مفید بوده، زندگی را برای او آسان تر کرده و از افزایش شدت بیماری اوتیسم پیشگیری می نماید.

اُوتیسم در سراسر دنیا دیده می شود و فقط در پسران بیشتر از دخترها مشاهده شده است. به عبارت دیگر نژاد، مکان زندگی، میزان سواد، وضعیت مالی، نوع اعتقاد، شیوه زندگی، و … هیچکدام تأثیری در شانس بروز اُوتیسم ندارند.

والدین باید توجه داشته باشند که مهمتر از عنوان بیماری ، پرداختن به درمان آن است . باید در نظر داشت که این کودکان با درمان مناسب و به موقع می توانند مطالب را بیاموزند ، رفتارهای درست را از خود نشان داده و در آینده مانند افراد عادی زندگی کنند . اما بدست آوردن این اهداف مستلزم درمان به موقع و درست، تحمل مشکلات و سختی های مربوط به این درمان است.

هر شخص اُوتیستیک مانند بقیه افراد جامعه دارای شخصیت مختص به خود است و مانند تمامی افراد خصوصیات خاصی را دارا می باشد. بعضی از این کودکان ممکن است که از نظر گفتاری تأخیر کمی داشته و بتوانند با کمی کمک، ارتباط کلامی مناسبی را با دیگران بر قرار کنند ولی همین کودکان ممکن است از نظر ارتباطات اجتماعی رفتار مناسبی را از خود نشان ندهند . گاهی این کودکان برای شروع صحبت و تبادل کلامی ممکن است مشکل داشته باشند . افراد اوتیستیک معمولا در مکالمات، یکطرفه رفتار می کنند یعنی فقط در رابطه با چیزی که خود علاقه دارند صحبت می کنند و از صحبت های طرف دوم چیزی نمی فهمند. در بعضی از این کودکان خشونت و خود آزاری نیز مشاهده می شود.
در افراد اُوتیستیک ممکن است رفتارهای زیر نیز بروز کند:
۱- اصرار بر یکنواختی و مقاومت در برابر تغییرات.
۲-در بیان نیاز های خود دچار مشکل هستند و به جای استفاده از کلمات از اَداها و اشاره استفاده می کنند.
۳-تکرار کلمات، خنده نابجا، گریه بی مورد، نشان دادن استرس و نگرانی بی علت.
۴-ترجیح می دهند که تنها باشند.
۵-پرخاشگری
۶-به سختی با دیگران رابطه برقرار می کنند.
۷-دوست ندارند که کسی را بغل کنند و یا اینکه کسی آنها را بغل کند.
۸-تماس چشمی ندارند و یا اینکه بسیار کم است.
۹-با روش های معمول آموزشی نمی توانند چیزی بیاموزند.
۱۰-بازی های غیر عادی انجام می دهند.
۱۱- اشیاء در حال چرخش را دوست دارند و خود نیز سعی می کنند اشیاء را به حالت چرخش در بیاورند.
۱۲-دلبستگی غیر عادی به بعضی از اشیاء پیدا می کنند.
۱۳-از نظر احساس درد حساسیت بالاتر و یا پائین تری نسبت به افراد عادی دارند .
۱۴-ظاهراً از چیزی نمی ترسند .
۱۵-از نظر فعالیت های فیزیکی، فعالیت زیادتر و یا کمتری نسبت به کودکان سالم دارند .
۱۶-حرکات بدنی آنها به صورت نرم و عادی نیست .
۱۷-اگر چه آزمایشات شنوائی بر روی آنها سالم بودن شنوائی آنها را ثابت می کند اما در برابر نام خود و دستورات کلامی خود را بی تفاوت نشان می دهند.

برای بیشتر ما واضح است که مجموع حواس پنجگانه به ما کمک می کنند تا بدانیم که چه چیزهایی را تجربه می کنیم . برای مثال حواس لامسه، بویائی و چشائی در تجربه خوردن یک هلو رسیده به ما کمک می کنند . برای کودکان اُوتیستیک مشکلات حواس پنجگانه معمول است. ممکن است که این کودکان از نظر یک حس و یا چند حس در سطح غیر عادی قرار داشته باشند یعنی یا حساسیت بیشتری داشته باشند و یا اینکه در آن حس بسیار کُند باشند. ممکن است رایحه ای که همه آن را دوست دارند باعث آزار کودک اُوتیستیک بشود و یا اینکه یک مزه معمولی کودک را ناراحت کرده و کودک از غذاهایی که آن مزه را دارا می باشند بگریزد. بعضی از کودکان اُوتیستیک به برخی از صداها نیز حساس هستند و ممکن است که برخی از صداهایی که ما روزانه به طور عادی می شنویم باعث رنجش آن ها بشود. متخصصین معتقدند که این نابهنجاری ها در کودکان اُوتیستیک ناشی از اختلال در مجموعه حواس آنها می باشد.

یکی دیگر از مشخصات کودکان اُوتیستیک عدم نشان دادن علاقه و عاطفه در رابطه با اطرافیان است. البته این مورد هم مانند سایر موارد می تواند استثناء نیز داشته باشد. ولی والدین نباید به این دلیل از نشان دادن علاقه خود به کودک کوتاهی کنند و بایستی عواطف خود را در برابر کودک به طور طبیعی بروز دهند تا کودک از آن ها به تدریج نشان دادن احساسات خود را بیاموزد.

علل بروز اُوتیسم:

تاکنون هیچ علت مشخصی برای اُوتیسم کشف نشده است ولی مشخص شده است که عملکرد غیر عادی مغز باعث ایجاد حالات اُوتیسم می شود. اسکن های مغزی در بعضی موارد نشان داده است که مغز کودکان اُوتیسیک از نظر اندازه و ساختار با مغز کودکان سالم متفاوت است.

در حال حاضر تحقیقات فراوانی در رابطه با احتمال دخالت عوامل ژنتیکی و عوارض دارویی در بروز اُتیسم در حال انجام است. در بعضی از خانواده ها مشاهده شده است که اُوتیسم مانند بیماری های ژنتیکی از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود که این خود می تواند تئوری ژنتیکی بودن اُوتیسم را در بعضی موارد ثابت کند. ولی در بسیاری از موارد هم مشاهده شده است که سابقه اُوتیسم درخانواده و یا اقوام وجود نداشته است.

همچنین در بعضی از کودکان مشخص شده است که در بدو تولد نشانه هایی از اُوتیسم را دارا می باشند ولی این مورد هم عمومیّت ندارد. هنوز محققین نتوانسته اند علت خاصی را به تنهایی برای ایجاد بیماری اُوتیسم کشف کنند و میتوان یک سری علل را در بروز آن مؤثر دانست.

محققین دیگری نیز معتقدند که تحت شرایط خاصی تعدادی از ژن های ناپایدار باعث اختلال در عملکرد مغز و در نهایت بروز اُوتیسم می شوند. تعداد دیگری از محققین نیز بر روی احتمال بروز اُوتیسم در دوران بارداری تحقیق می کنند. آنها معتقدند که یک عامل ویروسی ناشناخته، اختلال متابولیسمی، و یا آلودگی به مواد شیمیایی محیطی در دوران بارداری می تواند عامل ایجاد این بیماری باشد. احتمال بروز اُوتیسم در کودکانی که بیماری هایی مانند سندرم ژن ایکس حساس، توبروس سلروسیس، سندرم روبلا، و فنیل کتنوریای درمان نشده داشته باشند بیشتر است .
بعضی از مواد خطرناک مانند جیوه نیز که در دوران بارداری وارد بدن مادر شوند می توانند احتمال بروز اُوتیسم را افزایش دهند .
در سال های اخیر سؤالی در مورد رابطه واکسیناسیون و بروز اُوتیسم مطرح شده است که همچنان مورد بحث است. در سال ۲۰۰۱ در آمریکا تحقیقاتی در این مورد انجام شد که در آن رابطه واکسن “ ام ام ار “ و اُوتیسم بررسی شد. در این تحقیقات معلوم شد که در برخی از کودکان این واکسن باعث بروز بیماری اُوتیسم شده است. با این حال محققین دیگر این بررسی ها را کافی ندانسته و خواهان تحقیقات بیشتر هستند.

به هر حال علت اُوتیسم هر چه که باشد، باید بدانیم که این کودکان یا با اُوتیسم به دنیا می آیند و یا اینکه آمادگی ابتلاء به آن را دارند. این بیماری برخلاف آنچه که تصور می شد به خاطر بدی تربیت و یا عدم توانائی والدین در بزرگ کردن کودک نمی باشد. اُوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آنها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اُوتیسم درکودکان شود.

تشخیص اُوتیسم:

برای تشخیص این بیماری هیچ تست پزشکی وجود ندارد. برای تشخیص اُوتیسم در یک کودک باید رفتار، ارتباط وسطح رشد ذهنی کودک به دقت بررسی شود. از آنجایی که بعضی از علائم این بیماری با بعضی از بیماری های دیگر مشترک است ممکن است متخصصین آزمایش ها و تست های پزشکی متفاوتی را برای کودک تجویز کنند تا از وجود یا عدم وجود مشکلات دیگر در کودک مطمئن شوند.

با یک بررسی کوتاه در یک جلسه ممکن نیست که بتوان به طور قطع وجود اُوتیسم را در کودکی ثابت کرد. مشاهدات والدین و بررسی کامل مراحل رشد کودک از لازمات تشخیص اُوتیسم در یک کودک می باشد. در نگاه اول ممکن است کودک اُوتیستیک به نظر عقب مانده ذهنی، دارای اختلال رفتاری، دارای مشکل شنوائی و یا دارای رفتارهای عجیب به نظر برسد. البته ممکن است تمام این علائم در یک کودک اُوتیستیک وجود داشته باشند که این امر خود باعث مشکل تر شدن تشخیص می شود.

اُوتیسم یک بیماری روانی نیست. کودکان اُوتیستیک قابل درمان هستند و نباید از آنها قطع امید شود و نیز بهتر است بدانید که هیچ عامل روانی شناخته نشده است که باعث بروز اُوتیسم درکودکان شود.

به هر حال در ابتدای امر بایستی معاینه دقیق و کاملی از کودک به عمل آید زیرا به این ترتیب می توان یک برنامه مناسب و دقیق برای کمک به کودک اُوتیستیک و درمان او تهیه کرد.

تشخیص زودهنگام :

تحقیقات نشان داده است که تشخیص زودهنگام اُوتیسم در درمان و بهبود وضعیّت کودکان مبتلا بسیار مؤثر است. هر چقدر زودتر بتوان اُوتیسم را در یک کودک تشخیص داد، زودتر هم می شود از برنامه های درمانی برای کمک به این کودکان بهره برد.

روش های تشخیص :

علائم و نشانه های اُوتیسم ممکن است در زمان نوزادی بروز کنند و شاید هم این اتفاق نیافتد ولی نشانه های این بیماری حتماً بین ۲۴ ماهگی الی ۶ سالگی خود را نشان خواهند داد. یک دکتر متخصص بایستی یک سری سئوالات مشخص و دقیقی در رابطه با چگونگی رشد جسمی و ذهنی کودک تهیه کرده و جواب آنها را از طریق والدین و مشاهدات دقیق بدست آورد .

انجمن ملی پرورش و سلامت کودکان در آمریکا این پنج سئوال اولیه را برای یک معاینه از کودک اُوتیستیک تهیه کرده است :

۱-آیا کودک شما تا قبل از ۱۲ ماهگی صدا سازی و نجوا داشته است؟

۲-تا قبل از ۱۲ ماهگی آیا کودک شما از اشاره، اَداها و یا گرفتن دست دیگران و همینطور بای بای کردن استفاده کرده است ؟
۳-آیا کودک شما تا قبل از ۱۶ ماهگی از کلمات تنها استفاده کرده است؟
۴-آیا کودک تا قبل از ۲۴ ماهگی از ترکیب دو کلمه استفاده کرده است؟
۵-آیا کودک هیچ کدام از مهارت های کلامی و اجتماعی خود را از دست داده است؟

در صورت جواب منفی به چهار سئوال اول و جواب مثبت به سئوال آخر احتمال وجود اُوتیسم در کودک داده می شود. البته باز هم یادآور می شویم که برای تشخیص قطعی نیاز به بررسی های بسیار دقیق و جامعی می باشد که باید توسط افراد متخصص و آگاه صورت بگیرد .برای یک بررسی دقیق و کامل یک کودک مظنون به اُوتیسم بایستی توسط متخصص اطفال، روانشناس، مشاور آموزش و یاد گیری کودکان، متخصص اعصاب، متخصص گفتار درمانی و سایر متخصصین در زمینه اُوتیسم معاینه شود.

مشاوره با متخصصین :

اگر کودک از طرف شما و یا دکتر مخصوص خود مظنون به اُوتیسم باشد به هر حال بایستی توسط شخصی که در زمینه اُوتیسم تخصص دارد معاینه دقیق شود. ممکن است این فرد یک روانشناس، روانپزشک و یا یک متخصص رشد اطفال باشد.

گاهی ممکن است برای یک تشخیص دقیق و درمان به یک تیم متخصص نیاز شود این تیم می تواند از افراد زیر تشکیل شود:
۱-متخصص رشد در اطفال: این فرد می تواند مشکلات سلامتی و رشد در کودکان را درمان کند.
۲-روانپزشک کودک: این فرد می تواند در تشخیص اولیه کمک کرده و در صورت نیاز داروهایی را برای کمک به کودک تجویز کند.
۳-روانشناس کودک: در شناخت عادات و حالات روانی کودک کمک کرده و ناتوانی های کودک در زمینه های رشد ذهنی، روانی، و اجتماعی را بررسی می کند. همچنین یک روانشناس می تواند در بهبود رفتاری کودک و افزایش مهارت های اجتماعی کودک به شما کمک کند.
۴-رفتار درمان: این شخص می تواند علاوه برکمک به بهبود توانائی های کودک در کارهای روزانه مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و سایر کارهای استقلالی، همچنین در بهبود وضعیت حواس پنجگانه، قدرت تشخیص، و سایر توانائی های کودک او را یاری کند.
۵-کار درمان: یک کار درمان کودک را در استفاده درست از عضلات و اندام های بدن برای انجام کارهای بزرگ و کوچک بدنی می تواند یاری کند.
۶-گفتار درمان: در بهبود وضعیت گفتار کودک و افزایش توانائی او در مهارت های کلامی بسیار مؤثر است.
۷-مشاور خانواده: این شخص می تواند علاوه بر راهنمائی در امر روابط شما با کودک خود، شما را در بهره وری بهتر از منابع و مراکز موجود در جامعه برای کمک به درمان کودک کمک کند.
بسیار مهم است که متخصصین و والدین همکاری بسیار نزدیکی با هم در درمان کودک داشته باشند زیرا به این ترتیب بیشترین بازده را بدست خواهید آورد. همانطور که متخصصین از تخصص و تجربه خود برای درمان کودک شما استفاده می کنند، شما نیز به عنوان کسانی که توانائی ها و خصوصیات کودک را بهتر از هر کس دیگری می شناسید، می توانید در یاری رساندن به کودک و پیشرفت مراحل درمانی مؤثر باشید. هنگامی که یک برنامه درمانی برای کودک شروع شود تبادل اطلاعات میان والدین و درمان گران و گفتگوی منظم میان آنها می تواند در پیشبرد برنامه درمانی و پیشرفت کودک بسیار مهم باشد.

رشد ذهنی نوزاد در ۲۴ هفتگی

نوزاد شما با ایجادصداهای مختلف سعی درجلب توجه می کند، وقتی صدای پای کسی را می شنود و هیجان زده می شود و دستانش را برای اینکه بغلش کنید بلند می کند. او با تصویر خود در آینه صحبت می کند و به آن لبخند می زند، و با دهانش حباب تولید  می کند. کم کم از غریبه ها خجالت  می کشد، ممکن است از خود ترس نشان دهد، و بعضی غذاها را ترجیح می دهد و از بعضی غذاها بدش می آید.

به جلب توجه او پاسخ دهید :

وقتی کودک شما نشان می دهد که شمارا می خواهد با آغوش باز به سوی او بروید؛ اسم او را صدا بزنید و کاری کنید که بداند دارید می آیید.